....Πόσο κλάμα;;;

Μια ιστορία έρωτα, ενός λεπτού σιγή

Marina Abramovic & Ulay  

Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε αρχίζουν. Μόνο διαρκούν σε έναν αιώνιο χρόνο κι είμαστε πάντα εκεί γι’ αυτούς. Κι όταν οι εραστές ξανασυναντηθούν είναι σαν χτύπημα. Χαμογελούν αμήχανα, κοιτούν βαθιά στα μάτια, κουνάνε το κεφάλι κάνοντας νεύμα με το βλέμμα να ξεχειλίζει δάκρυα και τρυφερότητα. Μένουν σιωπηλοί για ένα λεπτό, συγκινημένοι, κι έπειτα αγγίζονται, κρατούν σφιχτά τα χέρια ο ένας του άλλου και λένε αντίο. Και παίρνει λίγη ώρα μέχρι να μπορέσουν ξανά στα μάτια να κοιτάξουν κάποιον άλλο...

Marina Abramovic & Ulay. Ένας μεγάλος έρωτας τη δεκαετία του ’70-80. Δύο ανατρεπτικοί καλλιτέχνες. Μαζί έκαναν πολλές παράξενες performances στην προσπάθειά τους να χαρτογραφήσουν τα όρια της αγάπης και της συμβίωσης μέσω της ζωντανής αναπαράστασης, προσπαθώντας παράλληλα να τοποθετήσουν την performance ως τέχνη ισάξια με τις υπόλοιπες. Ακόμα και το χωρισμό τους έτσι τον έζησαν. Περπάτησαν οι δυο τους για πολλές μέρες κατά μήκος του Σινικού Τείχους από αντίθετες πλευρές και συναντήθηκαν στη μέση. Αγκαλιάστηκαν και δεν ξαναείδαν ποτέ ο ένας τον άλλο... Μέχρι την αναδρομική της έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια μετά (τον Μάιο του 2010). Στο «The Artist is Present»*, τη μεγαλύτερη και πιο απαιτητική της performance, η ιέρεια της σύχρονης τέχνης παρέμεινε για τρεις μήνες απαθής σε μια καρέκλα. Για 7.30 ώρες τη μέρα καθόταν ακίνητη, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να κάνει οτιδήποτε, και οι επισκέπτες μπορούσαν να καθίσουν απέναντί της σιωπηλοί για ένα λεπτό. 750 χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν στο βλέμμα της. Ανάμεσά τους, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, ήταν και ο Ulay...

***πηγή άρθρου : Athensvoice.gr

της Δήμητρας Γκρους

Kι άλλο ένα βραβείο..!
























Ευχαριστώ τους Ρασκόλνικοφ, Coula και *Douli* για την ευγενική χειρονομία :))
Θα μοιραστώ μαζί σας λοιπόν 7 πράγματα που δεν ξέρατε για μένα......
Έτοιμοι;;;


1) Είμαι αριστερόχειρας.
2) Προσκυνώ τον δημιουργό του Sony Playstation. Όχι το X-box, είναι μαλακία. Playstation λέμε!! Σταθμός παιχνιδιού, καλό ε;
3) Έχω βγει ραντεβού με αγόρι για να δούμε μια κοινωνική ταινία στο σινεμά. Αυτός έκλαψε στο τέλος, εγώ πάλι όχι! (μετά από καιρό που τα χαλάσαμε, είδα την ταινία σε dvd και έκλαιγα μόνη μου σπίτι)
4) Τα πιο πρόσφατα τραγούδια που έμαθα στην κιθάρα είναι : Turn me on (norah jones), Drops of Jupiter (train), First day of my life (bright eyes), Everybody's gotta learn sometime (beck), Please don't leave me (pink) κ.α.
5) Μισώ το χρήμα και μισώ τη βροχή, όπως ο Γκάρφιλντ μισεί τις Δευτέρες.
6) Ονειρεύομαι να γίνω ακτιβίστρια για να σώσω όλες τις φάλαινες τα δελφίνια τους καρχαρίες τις τίγρεις και όλα τα ζωάκια και τροπικά δάση στον πλανήτη που απειλούνται με εξαφάνιση!
Αnd...last but not least (and very sad, but true)
7) Όποτε είμαι ευτυχισμένη ή κοντά στην ευτυχία έχω την τάση να βάζω μια αριστοκρατική τρικλοποδιά στον εαυτό μου και να με σαμποτάρω ασύστολα!..


Αυτααααάα! Ελπίζω να μη σας κούρασα :Ρ
Θα ήθελα να απονείμω το βραβείο (ένα εκ των δύο όποιο προτιμάει έκαστος) σε κάποιους μπλόγκερ που δεν θυμάμαι να είχαν απαντήσει, για να τους δωθεί μια ακόμη ευκαιρία αν θέλουν να συμμετάσχουν!! Πάντως το κάθε μπλογκ είναι ξεχωριστό με το δικό του τρόπο και του αξίζει βραβείο ούτως ή άλλως. Εγώ τώρα ενδεικτικά δίνω στους αγαπημενότερούς μου!!
  (αθηνά, Coula, Douli, άσωτος και άλλοι που δεν αναφέρω, έχουν απαντήσει)


  Aλς,         Ferdinard+Miranda,             La Romantique,                    Καντακουζηνός,             Despina            Πρωτόπλαστη


Congratulations!!! 
Ευχαριστώ ξανά, μ'αρέσουν τα βραβεία!  :)
Φιλιά για την ώρα, ας έχουμε ένα δημιουργικό και εποικοδομητικό τριήμερο!!!!!!!!ΓΙΟΥΠΙΙΙ!!!
Βb

super fresh

A SAD STORY

The way I see it

It’s all disturbed, and curved and bumpy.

The road that we are moving on

It used to be so smooth

Filled with laughter

Now it’s….

Empty.

I turn off the self, and

A foreign tune is playing.

It makes me sad.

I look sad.

But I’m not that.

Sad was when things could not change,

When fear woke me up and we talked for hours,

And you weren’t there to console me.

When no one even cared to lie to me.

I had nothing.

Disappointment was when I wanted no one to console me,

When I would use harsh rejection from stock.

When the truth was no more.

And no one believed anyway.

Disappointment is the present.

Heavy the weather

Storm in the mind to conjur up shiny ribbons

To fill the place with

Bubbles, colourful

Children playing around

Mindless

Thoughtless

Careless

Like helicopters on the sky

Their fancy shoes lying around each with a confession

And a different story to tell.

My shoes? They play the never ending dialogue

-No, stay away!

-No, I don’t need you anymore.

-Why did you follow? Now of all times?

-Let me do my work.

-Let me rid my craziness on you!

-I don’t want to be mad no more.

-Goldman, break it off!

Yes, sad is better than disappointed.

Disappointment only means the battle is lost.

(this as bibliography)

(PARAMORE is no more, but, well, they still have amazing songs!)

...Tap on my window, knock on my door...

Αγάπη αγώνας άδοξος

Να τρέχω λαχανιασμένη να προλάβω να φύγω

Πριν φύγεις εσύ, να μη με δεις έτσι

Πάντα σου απαντάω πριν με ρωτήσεις,

Το πρόσεξες?

Πρόσεξες τη σημαία που ανέμιζε στον πετρώδη λόφο απέναντι,

Μέσα από την ομίχλη?

Το σημείο μέσα στο σύννεφο που ετοιμαζόταν να κουτουλήσει το άλλο σύννεφο?

Αμέσως άστραψε

Μπορεί να μην το πρόσεξες

Ηταν talon

Η καρδιά σου μπορεί να ένιωσε ένα ξερίζωμα, μια αποκοπή.

Δεν ήταν η καταιγίδα
Απελπισία ήταν που μας έπνιξε.

Kαι η αληθινή βροχή εκείνη τη μέρα ήταν από τα δάκρυά μου.

Μπορεί να μην το πρόσεξες.

Δεν γνωρίζω, δεν γύρισα πίσω το κεφάλι
Αλλά σε όλο το δρόμο ευχόμουν να μπορούσα να γυρίσω με μια ματιά

Και να γινόσουν στάχτη
Να νόμιζα ότι ήταν ένας κακός εφιάλτης

Ας ξυπνούσα μετά.

Έπειτα όταν έφτασα αργά στο έρημο σπίτι τα παπούτσια ήταν γεμάτα λάσπες
Το μόνο που υπήρχε παντού τριγύρω ήταν σκοτάδι.

Τα μουσκεμένα μου μαλλιά με αηδίαζαν.
Πέταξα τη ζακέτα που είχες αγγίξει όταν με αγκάλιασες στο πάτωμα

Η απουσία σου αντηχούσε παντού.

O αγαπημένος σου πίνακας στον τοίχο αντίκρυ έλαμπε,
Λες και ζωντάνεψε το δάσος του ζητώντας χρεωμένες απαντήσεις.

Με κοιτούσε επίμονα.

Το σκοτεινό απρόσωπο τοπίο

Στοιχειωμένο για αιώνες
Βασίλειο της σιωπής της αφέλειας

της αγνότητας ίσως

Συνέχιζε να με κοιτάζει.

Πεισματικά τον κατέβασα και τον πέταξα με ορμή στο πάτωμα

-Κλειστά μάτια.

Ήλπιζα ότι το πάτωμα θα άνοιγε αποκαλύπτοντας την άβυσσο
Που θα ρουφούσε λαίμαργα τα περίεργα δέντρα

Tα αρχικά που είχαμε χαράξει πανω τους μαζί

Τις τύψεις και τη μισή καρδιά μου μαζί τους ίσως...

Πάει καιρός από τότε…
Τυφλά ζω.

Γκρι ο καιρός
Γκρι ο ορίζοντας
Γκρι οι άνθρωποι

Τίποτα απολύτως απόλυτο πλέον

Δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο
Μόνο μουτζούρες από δω και από κει.

Ανούσιοι ψύθιροι στα αυτιά

Ασθενές αεράκι, λίγη δροσιά

Για την κατά τα άλλα παγωμένη ζωή μου.

Νιώθω ότι ακόμα δεν άνοιξα τα μάτια μου,
Δεν έχω ανοίξει ακόμα την ψυχή μου σε άλλον.

Δεν θα το ήθελα, αλήθεια, να αρχίσει τις επίμονες ερωτήσεις...

Κάθε φορά, λοιπόν, που νομίζω ότι με ξέρω

πρέπει να αναρωτιέμαι ξανά.

Και δεν τις μπορώ, αλήθεια, τις επίμονες ερωτήσεις...

we - inclusive

θελω μια καινούρια ζωή
θέλω να συνεχίσω να ζω από εκεί που είχα σταματήσει
γεννήθηκα αμαρτωλή και έτσι ακριβώς θα πεθάνω
αλλά σωσμένη πια.
είναι το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτείς τα λάθη σου και να ταπεινωθείς
μπροστά σε αυτό που είναι τέλειο και θέλει το καλό σου περισσότερο από
ότι το θέλεις εσύ
Θέλει μαγκιά να το αφήσεις να σου λύσει τα χέρια και σε απελευθερώσει.

Τόσος λίγος χρόνος και τόσες πολλές αλλαγές,
δεν πρόλαβα
ακόμα και για τη ζωηρότερη φαντασία ήταν πολλές
Όχι, δεν θα κάνω απολογισμό ούτε θα απολογηθώ σε κανέναν.
οι φίλοι μου? θα καταλάβουν
τι να τους εξηγώ άλλωστε?μόνο οτι τους αγαπώ σαν οικογένεια πρέπει να ξέρουν
όλα τα υπόλοιπα θέλω να τα ανακαλύψω μοναχή
Γιατί νιώθω χαμένη τελευταία
-χαμένη-
-τελευταία-
Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός, λένε
Και σωστά λένε!

Ο χρόνος όμως είναι ανταγωνιστής. δε σταματά ο καριόλης.
ο χρόνος που είχαμε όλοι εμείς μαζί και ο χρόνος που θα έρθει και θα μας θέλει χώρια-
Ας είναι.
Τα συναισθήματα δεν κατοικούν στις 3 διαστάσεις.

Παρόλα αυτά
αναγκάζομαι να τρέξω.
Ώστε να μην φοβηθώ αυτά που νιώθω και αυτά που νιώθεις
ώστε να προλάβω
Θα πρέπει να ξέρω τι συμβαίνει μέσα μου.
Θα πρέπει να πάψεις να με επηρεάζεις τόσο πολύ.

Νοthing personal.........
Δεν θέλω να με τρελα(ι)νεις έτσι αγάπη μου.......
Είναι απαραίτητο να διατηρήσω λίιιιιγη υπομονή και για μένα
, να μην την εξαντλώ με τους άλλους συνέχεια.......
Λίγη υπομονή
Ωραίο ακούγεται

σκέφτομαι και γράφω

λοιπόν είναι ένα τραγούδι της Avril (περιττά τα επίθετα, μία είναι η Avril και ανεπανάληπτη)
το οποίο λέει τα εξής
how does it feel?how does it feel?
you're different from me! different!

και μια φορά κι έναν καιρό το έβρισκα κακιασμένο, όχι όλο το τραγούδι, το συγκεκριμένο κομμάτι μονάχα
γιατί νόμιζα ότι αφού ο άλλος είναι διαφορετικός ήταν σαν να του έλεγε η Avril να φύγει, ότι δεν μπορείς να είσαι όπως εγώ, οπότε στρίβε φίλε και πολύ μας έπρηξες!!!

βέβαια, τελευταία συνειδητοποιώ ότι έχανα το νόημα.
δεν μπορώ να μπω στο μυαλό της, αλλά καταλαβαίνω ότι το νόημα είναι πιο κοντά στο ότι, ναι φίλε είσαι διαφορετικός και εγώ είμαι διαφορετική και γι'αυτό πρέπει να συνεργαστούμε και να ζήσουμε παρέα.
γιατί μαζί σου δεν φοβάμαι να κλάψω, δεν φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου, δεν φοβάμαι κανέναν και τίποτα.
και σε δέχομαι όπως είσαι.
έλα να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι και να βοηθήσουμε και τον κόσμο να γίνει ένα ομορφότερο μέρος




όλοι χρειάζονται βοήθεια καμιά φορά από τους άλλους.
το καλύτερο είναι όταν την παίρνεις από εκεί που δεν το περιμένεις, όταν την αρνείσαι πεισματικά, και σου είναι δύσκολο να καταλάβεις τον λόγο που σου δώθηκε.
κάποιος ξεχωριστός και διαφορετικός από σένα νοιάζεται και τουλάχιστον τότε θα πρέπει να του δώσεις σημασία.

Κάποιος φροντίζει για σένα πρίν από σένα
πάντα
προσωπικά νιώθω πολύ χαρούμενη γι'αυτό, και Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου
κάθε μέρα νιώθω ευγνώμων και για τα μικρά πράγματα
ο φροντιστής μου έμαθε από μικρή να μην είμαι αχάριστη.
κακό πράγμα η αχαριστία

αυτά για την ώρα........
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2010

xxx