no offense

πάντα ήθελα να χαστουκίσω ένα τέτοιο άτομο

~i will lay down my heart~

???
λέμε τώρα...
δύσκολο πράγμα και η συγχώρεση. δεν το 'χω καθόλου. συγχωρέστε με..
one of those old bad habits...

στ' αλήθεια, δεν πειράζει να με προδώσεις! κανείς δεν είναι τέλειος!..
απλώς φρόντισε να μην το μάθω.
γιατί για να επιτρέψω κάτι τέτοιο σημαίνει ότι τα επίπεδα άμυνας βρίσκονται ήδη σε επιφανειακό επίπεδο...

και ότι η γαϊδουρινή κατανόηση έχει υπερφορτωθεί ...

Εδώ και οι υπερήρωες δυσκολεύονται με το θέμα.. Εγώ ποιά είμαι? Μήπως είμαι κάποια??

επίσης ΑΣΧΕΤΑ ΑΛΛΑ.......

επιτέλους τα έβγαλα από μέσα μου!

αχ, είναι πολύ διασκεδαστικό να δημιουργείς λεζάντες για αυτή την εικόνα, παιδιά, δοκιμάστε το!!!!!!

χαχααα

Τί λέγαμεεε???

Η αλήθεια, που λέτε, είναι...

ότι κάποιοι άνθρωποι ξεχνάνε. Προχωράνε εύκολα. Βάζουν Χ. Κάνουν format στον σκληρό δίσκο.

Προσωπικά το θεωρώ ασέβεια. Σαν να ακυρώνεις κάποιον, να τον αναιρείς. Όσο και αν σε πονάει, δε γίνεται να σβήνεις καταστάσεις και πρόσωπα που συνέβησαν και υπήρξαν. Οφείλεις να τα αντιμετωπίσεις. Ακόμα και τα αρνητικά συναισθήματα είναι μέρος του εαυτού μας.

ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΛΑΚΙΑ που όποτε ένιωθα κάτι που δε με συνέφερε περνούσα σε φάση άρνησης και ζούσα την κόλαση!

Συγχωρήστε!

Ξεκινώντας από τον εαυτό σας πάντα, και μετά αφού σας έχετε καταλάβει και συγχωρήσει προχωρήστε και στη συγχώρεση του άλλου.

Αυτό είναι το σωστό πρωτόκολλο.

αρκετά με τις αμπελοφιλοσοφίες...............

δουλεύουμε πρωί αύριο

....Πόσο κλάμα;;;

Μια ιστορία έρωτα, ενός λεπτού σιγή

Marina Abramovic & Ulay  

Οι μεγάλοι έρωτες δεν τελειώνουν ποτέ. Ούτε αρχίζουν. Μόνο διαρκούν σε έναν αιώνιο χρόνο κι είμαστε πάντα εκεί γι’ αυτούς. Κι όταν οι εραστές ξανασυναντηθούν είναι σαν χτύπημα. Χαμογελούν αμήχανα, κοιτούν βαθιά στα μάτια, κουνάνε το κεφάλι κάνοντας νεύμα με το βλέμμα να ξεχειλίζει δάκρυα και τρυφερότητα. Μένουν σιωπηλοί για ένα λεπτό, συγκινημένοι, κι έπειτα αγγίζονται, κρατούν σφιχτά τα χέρια ο ένας του άλλου και λένε αντίο. Και παίρνει λίγη ώρα μέχρι να μπορέσουν ξανά στα μάτια να κοιτάξουν κάποιον άλλο...

Marina Abramovic & Ulay. Ένας μεγάλος έρωτας τη δεκαετία του ’70-80. Δύο ανατρεπτικοί καλλιτέχνες. Μαζί έκαναν πολλές παράξενες performances στην προσπάθειά τους να χαρτογραφήσουν τα όρια της αγάπης και της συμβίωσης μέσω της ζωντανής αναπαράστασης, προσπαθώντας παράλληλα να τοποθετήσουν την performance ως τέχνη ισάξια με τις υπόλοιπες. Ακόμα και το χωρισμό τους έτσι τον έζησαν. Περπάτησαν οι δυο τους για πολλές μέρες κατά μήκος του Σινικού Τείχους από αντίθετες πλευρές και συναντήθηκαν στη μέση. Αγκαλιάστηκαν και δεν ξαναείδαν ποτέ ο ένας τον άλλο... Μέχρι την αναδρομική της έκθεση στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια μετά (τον Μάιο του 2010). Στο «The Artist is Present»*, τη μεγαλύτερη και πιο απαιτητική της performance, η ιέρεια της σύχρονης τέχνης παρέμεινε για τρεις μήνες απαθής σε μια καρέκλα. Για 7.30 ώρες τη μέρα καθόταν ακίνητη, χωρίς να έχει το δικαίωμα να πιει, να φάει ή να κάνει οτιδήποτε, και οι επισκέπτες μπορούσαν να καθίσουν απέναντί της σιωπηλοί για ένα λεπτό. 750 χιλιάδες άνθρωποι χάθηκαν στο βλέμμα της. Ανάμεσά τους, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, ήταν και ο Ulay...

***πηγή άρθρου : Athensvoice.gr

της Δήμητρας Γκρους

*collage*

     I root for you...
     I love you...













* εικόνες από google search **στίχοι από fiona apple

~Pepe~ 2011, best of

Ο σκύλος μου είναι καλόοοοςςς!
Καταρχάς είναι διπλωμάτης.
Έχει ένα κίτρινο και ένα καφέ μάτι.
Χα χα.
Είναι μπάσταρδος, pointer με λίγο chocolate labrador με λίγες άσπρες τριχούλες στη στηθάκι του, μια εκ των δυο πατουσών άσπρη plus άσπρο γένι!!

Είναι γλυκούλης, ναζιάρης και πολύ μα πολύ, κακομαθημένος.
(ποιός τον κακόμαθε, δεν λέμε ονόματα, δεν θίγουμε ατομικότητες)
Είναι ένας κούκλος, ο άντρας της ζωής μου, η μοναδική μου αγάπη!

Του αρέσει το παιχνίδι, οι βόλτες, τα άλλα σκυλάκια, το φαγητό, το κρεβάτι μου, τα κουκλάκια μου, οι παντόφλες(οποιουδήποτε), οι κότσοι για τα μαλλιά, οι πιάστρες για τα μαλλιά, οι χτένες για τα μαλλιά κ.α.

Φοβάται το μπιστολάκι για τα μαλλιά, το σίδερο ρούχων(doing!), την ηλεκτρική σκούπα, το νερό, και για κάποιο απροσδιόριστο λόγο μια συγκεκριμένη καφέ τσάντα της μαμάς. Της γαβγίζει συνέχεια, δεν την αφήνει ήσυχη!

Και παρόλο που ποτέ του δεν "θα γίνει άνθρωπος" ή δεν "θα κάτσει σαν τον άνθρωπο"
εγώ τον αγαπάω πολύ περισσότερο από την πλειοψηφία ανθρώπων που γνωρίζω.
Του απονείμω βραβείο φιλίας, ανιδιοτέλειας και συντροφικότητας.
ΤΟΝ ΑΓΑΠΩ.
μου σπάει τα νεύρα αλλά τον αγαπώ.

ps. ελπίζω να σας αρέσουν οι φωτογραφίες.
Ps. τα μάτια του στην τελευταία είναι disturbing.
Ps. το ξέρω ότι εν μέσω κρίσης η ανάρτηση είναι λίγο ανάλαφρη αλλά αν περιμένω να καταλαγιάσει θα πρέπει να καταργήσω το blog μου μέχρι το 2040.
ps. Τα ξαναλέμε τον Μάρτιο. Καλές 2 τελευταίες μέρες των αποκριών :))
PEACE xxx

δεκέμβρης - ανέκδοτα

Έλα ρε και ήρθε ο Δεκέμβρης λέμε!!!

Ό κορυφαίος μήνας του χρόνου!!!

Ο μήνας της ανασκόπησης, του γλεντιού, του αποχαιρετισμού,

των μεγάλων υποσχέσεων, κτλ, κτλ, κτλ.

Αχ, ο αγαπημένος μου μήνας.

Λοιπόν! Συνεχίζουμε με ένα ανέκδοτο, έτσι επειδή ήρθα σε κέφι βρε αδερφέ

και για το καλωσόρισμα στους καινούριους αναγνώστες του blogoχώρου εδώ!!

Καλως ήλθατε :))

Το ανέκδοτο είναι με Ποντίους.

Ειδικά επιλεγμένο για περαιτέρω ανάλυση στο τέλος.

όχι επειδή είμαι ρατσίστρια, αντιθέτως, συμπαθώ πολύ τους ποντίους και

τα ανέκδοτά τους φυσικά

Ήταν μια παρέα Ποντίων, λοιπόν, και βαριόντουσαν. Δεν ήξεραν τι να κάνουνε

και λέει ο ένας:

-Ρε παιδιά βαριέμαι, για πείτε ιδέες. Τι να κάνουμε;

Και απαντάει ένας άλλος:

-Μμμμμ.. Και δεν πάμε ένα σινεμά;

Και δεν πήγαν.

......................................................

Αυτό ήταν το ανέκδοτο, μπορείτε να γελάσετε.

Χα-χα-χα

Θα πούμε και 2ο ανεκδοτάκι, επειδή θέλω ΟΛΟΙ μου οι αναγνώστες να γελάσουν

οπωσδήποτε και διαισθάνομαι πως δεν γελάσανε όλοι ακόμα.

Αυτό αφορά τους νέους οδηγούς.

Ήταν μια νέα οδηγός, ψαρούκλα, ξέρετε, και την πρώτη βδομάδα στο δρόμο

έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και τράκαρε. Η καημένη, πολύ γκαντέμο ήτανε,

και εκτός των άλλων δεν είχε προλάβει να βάλει την πινακίδα 'Ν' στο καινούριο

αμάξι.

Έρχεται ο τροχονόμος στο σημείο του ατυχήματος για τον σχετικό έλεγχο,

κοιτάζει γρήγορα τα χαρτιά της, το δίπλωμα και την ρωτάει: 

-Είστε νέα οδηγός βλέπω, σωστά;

-Ναι, κύριε αστυνόμε.

Κοιτάζει το αμάξι, τα τζάμια, "Ν" δεν βλέπει πουθενά, και της λέει:

-Κυρία μου, Νι έχετε;

....................................................................

Aaaaand

Αααααχαχαααχααχ... Καλό, ε; Το πιάσατε; Χουχουυυ..!!!

Καλά, με το δεύτερο ανέκδοτο γελάω τώρα μια βδομάδα επειδή

σχετίζεται με το Ροζ Σαρδάμ της Άντζελας Δημητρίου, καθώς επίσης μια

κορυφαία σκηνή από την ταινία Το Γέλιο βγήκε απ'τον Παράδεισο.

(Η σκηνή που πέφτει η Μπίλιω απ'τον γκρεμό)

Βγήκα απ'το θέμα όμως.

Το ανέκδοτο με τους Ποντίους θέλει να μας πει το εξής:

Πως έχει σημασία  μεν το τι ΘΕΛΟΥΜΕ, το τι ΛΕΜΕ, αλλά και το τι ΚΑΝΟΥΜΕ. Το αποτέλεσμα

πάντα είναι συνδιασμός των τριών. Αλλά και το θετικό αποτέλεσμα έχει διαχρονική ισχύ

όταν γίνεται ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΩΣΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.

Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό, αγαπητοί μου φίλοι.

Και όχι, το θέμα της ανάρτησης δεν ήταν πόσες καφρίλες αντέχει ο οργανισμός

σε STP.

Αφού το ξέρω....

Θέλετε κι άλλη!!.

Αρκετά για σήμερα.

Χαιρετώ, υγεία και αγάπη στον κόσμο

Τalk again soon     :))

      ***

στιχοι

του Γεράσιμου Ευαγγελάτου
"ΕΝ ΛΕΥΚΩ" (ερμηνεια απο Μποφιλιου Νατασα)

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα’ χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ’ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ’χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοι μου φίλοι
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ’τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ’ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να’ ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ’χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
τους λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να’ ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...
............................................................................






Αυτος ο ανθρωπος ειναι απιστευτα ταλαντουχος!αν υπηρχε νομπελ στιχουργου επρεπε σιγουρα να το παρει. Υπέροχη επίσης η ερμηνεια της Νατασας στην Τεχνόπολη 09/10/2009 :Ρ

τελος παντων, καλο Πασχα να εχουμε ολοι, καλη Ανάσταση ψυχικη, σωματική και τα πάντα. ¨Ολο το πακέτο.. Γιατί στο κάτω κάτω, να μην το ξεχνάμε, ο Χριστος πέθανε για μας (και ας τη γ***με ετσι τη ζωή μας)


αν σας φαινεται υπερβολικο, δεν ξερω, αλλά

ειναι η μόνη αλήθεια.

όσο πιο εγωιστές γινόμαστε τόσο πιο πολύ το ξεχνάμε...

αυτό πιστεύω

Γ%^$ την πανσέληνο!

Με νέο αγαπημένο από τους Paramore!!!
Aν και παλιό των Paramore.

Καλό υπόλοιπο του μήνα, λοιπόν!.Ελπίζω όλοι να είστε καλά και να περνάτε τέλεια :)
xxx

Lyrics:

I Climb, I Slip, I Fall
Reaching for your hands
But I lay here all alone
Sweating all your blood
If I could find out how
To make you listen now
Because i'm starving for you here
With my undying love and I
....I will

Breathe for love tomorrow
Cos there no hope for today
Breathe for love tomorrow
Cos maybe there's another way

I Climb, I Slip, I Fall
Reaching for your hands
But I Lay Here All alone
Sweating all your blood
If I could find out how
To make you listen now
Because im staving for you here
With my undying love and I
....I Will

Breathe for love tomorrow
Cause theres no hope for today
Breathe for love tomorrow
cos maybe theres another way [x2]

I Climb, I Slip, I Fall
Into Your Empty hands
but I Lay Here All alone
Sweating all your blood

επιπλέον αποφάσεις

Πάτος άπατος...

Τέλος...

-Πάτα τον, πάτα τον!

Όχι.

-Πάτα τον!

Φοβάμαι.

-Χέστη σ’αγαπώ.

Όχι.

-Σ’ αγαπουσα.

Μ’αγαπουσες?

-Όχι.

Ψεύτη!

Σκοτεινιά...

-Μείνε.

Φεύγω.

-Έρχομαι!

Σ’ αγαπούσα.

-Ψεύτη!

Αντίο.

-Εσύ φταις!

Δε σε φοβάμαι.

-Γιατί δε φεύγεις?

-σκόνη ανακατεύουν τα βήματα του-

Δε θα κλάψω…

-θύελλα για να τυφλώνει τα μάτια της-

-Θα σε ακολουθήσω…

-ο χάρτης σκίζεται σε χιλιάδες

κομμάτια-

Θα σου κάνω κακό…

-ο άνεμος διαλύει τα λόγια τους-

Και έτσι χάνονται οι παλιοί

Και αγαπάνε οι νέοι.

we - inclusive

θελω μια καινούρια ζωή
θέλω να συνεχίσω να ζω από εκεί που είχα σταματήσει
γεννήθηκα αμαρτωλή και έτσι ακριβώς θα πεθάνω
αλλά σωσμένη πια.
είναι το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτείς τα λάθη σου και να ταπεινωθείς
μπροστά σε αυτό που είναι τέλειο και θέλει το καλό σου περισσότερο από
ότι το θέλεις εσύ
Θέλει μαγκιά να το αφήσεις να σου λύσει τα χέρια και σε απελευθερώσει.

Τόσος λίγος χρόνος και τόσες πολλές αλλαγές,
δεν πρόλαβα
ακόμα και για τη ζωηρότερη φαντασία ήταν πολλές
Όχι, δεν θα κάνω απολογισμό ούτε θα απολογηθώ σε κανέναν.
οι φίλοι μου? θα καταλάβουν
τι να τους εξηγώ άλλωστε?μόνο οτι τους αγαπώ σαν οικογένεια πρέπει να ξέρουν
όλα τα υπόλοιπα θέλω να τα ανακαλύψω μοναχή
Γιατί νιώθω χαμένη τελευταία
-χαμένη-
-τελευταία-
Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός, λένε
Και σωστά λένε!

Ο χρόνος όμως είναι ανταγωνιστής. δε σταματά ο καριόλης.
ο χρόνος που είχαμε όλοι εμείς μαζί και ο χρόνος που θα έρθει και θα μας θέλει χώρια-
Ας είναι.
Τα συναισθήματα δεν κατοικούν στις 3 διαστάσεις.

Παρόλα αυτά
αναγκάζομαι να τρέξω.
Ώστε να μην φοβηθώ αυτά που νιώθω και αυτά που νιώθεις
ώστε να προλάβω
Θα πρέπει να ξέρω τι συμβαίνει μέσα μου.
Θα πρέπει να πάψεις να με επηρεάζεις τόσο πολύ.

Νοthing personal.........
Δεν θέλω να με τρελα(ι)νεις έτσι αγάπη μου.......
Είναι απαραίτητο να διατηρήσω λίιιιιγη υπομονή και για μένα
, να μην την εξαντλώ με τους άλλους συνέχεια.......
Λίγη υπομονή
Ωραίο ακούγεται

the rain that we are in

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο.

Έχει συμβεί και στο παρελθόν, και είναι κάτι που κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να το συγχωρήσουν σε μένα.

Να που ξανασυνέβη. Και γιατί να έχω τύψεις; Να ξέρεις ότι Δεν έχω. Και γιατί να κατηγορήσω εμένα; Να ξέρεις ότι Δεν με κατηγορώ.

Οι μέρες κομπλεξισμού είναι πίσω πλέον, τις άφησα. Τις παράτησα με ένα κομμάτι του εαυτού μου, το κομμάτι που βρίσκεται εξοστρακισμένο στο παρελθόν, στη σκονισμένη σοφίτα ενός ψηλού, απόκρυφου πύργου, σε ένα παλιό κάστρο που το περιτρυγιρίζει η θάλασσα και το χτυπούν συνέχεια τα κύμματα και το φθείρουν. Νιώθω ελεύθερη χωρίς το κομμάτι αυτό Να ξέρεις. Και θα είμαι ασφαλής όσο αντέχει αυτό το κάστρο, όσο αυτός ο πύργος είναι προστατευμένος από την οργή της φύσης.

Αν με ενδιέφερε θα έλεγα ότι φταις, ότι έκανες τα πάντα να καταστρέψεις την αγάπη μου. Ήταν αγνό το ενδιαφέρον και η αγάπη μου για σένα. Όσο αγνή ήταν η αδιαφορία και η αποστροφή σου.

Θα λυπόμουν, θα προσπαθούσα να διορθώσω λάθη που δεν είχα κάνει ποτέ Αν με ενδιέφερε.

Δεν θα κάνω τίποτα, απολύτως τίποτα. Δεν θα προσπαθήσω άλλο για σένα.

Εύχομαι να το απόλαυσες μόνο. Όσο εγώ απολαμβάνω τώρα την ομορφιά του υπόλοιπου κόσμου από τα τείχη του κάστρου. Κοιτάζω από τις πολεμίστρες και βλέπω το τέρμα του ορίζοντα, ξεχωρίζω τα χρώματα της μέρας σε ανατολή σε δύση. Είναι όλα τώρα ξεκάθαρα, φωτεινά. Κάθε βαθιά ανάσα μου θυμίζει να χαίρομαι, να αφήνομαι...Η κάθε τζούρα φρέσκου αέρα μου θυμίζει ότι στην πραγματικότητα οι στόχοι μου βρίσκονται πέρα από τον ορίζοντα που βλέπω.

Το έρημο κάστρο θα μείνει πίσω, τα καράβια έρχονται κοντά, το βρήκαν!Η σιγουριά ότι θα το έβρισκαν, η σιγουριά ότι τα καλύτερα έρχονται...Αλλά και καμιά φορά φεύγουν...