~i will lay down my heart~

???
λέμε τώρα...
δύσκολο πράγμα και η συγχώρεση. δεν το 'χω καθόλου. συγχωρέστε με..
one of those old bad habits...

στ' αλήθεια, δεν πειράζει να με προδώσεις! κανείς δεν είναι τέλειος!..
απλώς φρόντισε να μην το μάθω.
γιατί για να επιτρέψω κάτι τέτοιο σημαίνει ότι τα επίπεδα άμυνας βρίσκονται ήδη σε επιφανειακό επίπεδο...

και ότι η γαϊδουρινή κατανόηση έχει υπερφορτωθεί ...

Εδώ και οι υπερήρωες δυσκολεύονται με το θέμα.. Εγώ ποιά είμαι? Μήπως είμαι κάποια??

επίσης ΑΣΧΕΤΑ ΑΛΛΑ.......

επιτέλους τα έβγαλα από μέσα μου!

αχ, είναι πολύ διασκεδαστικό να δημιουργείς λεζάντες για αυτή την εικόνα, παιδιά, δοκιμάστε το!!!!!!

χαχααα

Τί λέγαμεεε???

Η αλήθεια, που λέτε, είναι...

ότι κάποιοι άνθρωποι ξεχνάνε. Προχωράνε εύκολα. Βάζουν Χ. Κάνουν format στον σκληρό δίσκο.

Προσωπικά το θεωρώ ασέβεια. Σαν να ακυρώνεις κάποιον, να τον αναιρείς. Όσο και αν σε πονάει, δε γίνεται να σβήνεις καταστάσεις και πρόσωπα που συνέβησαν και υπήρξαν. Οφείλεις να τα αντιμετωπίσεις. Ακόμα και τα αρνητικά συναισθήματα είναι μέρος του εαυτού μας.

ΜΗΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΛΑΚΙΑ που όποτε ένιωθα κάτι που δε με συνέφερε περνούσα σε φάση άρνησης και ζούσα την κόλαση!

Συγχωρήστε!

Ξεκινώντας από τον εαυτό σας πάντα, και μετά αφού σας έχετε καταλάβει και συγχωρήσει προχωρήστε και στη συγχώρεση του άλλου.

Αυτό είναι το σωστό πρωτόκολλο.

αρκετά με τις αμπελοφιλοσοφίες...............

δουλεύουμε πρωί αύριο

σκέφτομαι συνέχεια τελευταία...

ειδικά τα τελευταία 5 χρόνια...
(από τότε που άνοιξαν τα μάτια μου για τα καλά)
ότι

ευτυχώς που υπάρχει ο Θεός και είναι η μόνη αληθινή ελπίδα στον μάταιο τούτο κόσμο.
Και ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα να προσπαθείς κάθε ώρα και λεπτό να νικήσεις τον εγωισμό σου.

ps. παραθέτω το εξής τραγούδι που υπήρξε η έμπνευση για τον τίτλο του blog,
-υπάρχουν πολλές εκδοχές, αλλά για μένα αυτή ήταν η έμπνευση-




καληνύχτα, πολλά φιλιά σε όλους!
και να μην ξεχνάμε ότι τα αυγουστιάτικα φεγγάρια είναι τα πιο εντυπωσιακά του χρόνου!

la vita e bella (july edition)

  οι μέρες μου τους τελευταίους μήνες ξεκινάνε κάπως έτσι...

H συνέχεια ποικίλει, πάντα απρόβλεπτη και περιπετειώδης... 

θάβουμε και καμία νεκρή χελώνα άμα λάχει

...αφού την μεταφέρουμε κολυμπώντας για 100 μέτρα από τον γκρεμό μέχρι την παραλία.

ξεκούραση-εκδρομές

ξεχωριστοί συνταξιδιώτες

Η καλύτερη εμπειρία των τελευταίων 2 χρόνων. Είμαι ευγνώμων για τον χρόνο μου στον Κατελειό (και στο Katelios group) μέχρι τώρα, και για όσο θα συνεχιστεί!

χαιρετώ, καλό υπόλοιπο Αυγούστου να έχουμε

όσο πιο δροσερό γίνεται γιατί δεν παλεύεται η κατάσταση με τη ζέστη φέτος παναγία μου!!!!!!

kisses

yuna out

xxx

στιχοι

του Γεράσιμου Ευαγγελάτου
"ΕΝ ΛΕΥΚΩ" (ερμηνεια απο Μποφιλιου Νατασα)

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο
βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω

Αν είχα θάρρος για να πω το έλα
τώρα δε θα’ χα τη φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρη τρέλα
αν είχε σώμα θα ’ταν πάλι ψέμα

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σα να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου

Μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να ’χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...

Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοι μου φίλοι
Το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει

Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα ’τανε φωτιά στο αίμα
αν είχε χρώμα θα ’ταν άσπρο ο φόβος
αν είχε σώμα θα ’ταν σαν κι εμένα

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς να’ ανέβεις

Και σε λυπούνται που δεν το ’χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτόν τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
τους λέω μια φράση σα να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να’ ναι σαν κι εμένα

Τίποτα σημαντικό
ζω μονάχα εν λευκώ...
............................................................................






Αυτος ο ανθρωπος ειναι απιστευτα ταλαντουχος!αν υπηρχε νομπελ στιχουργου επρεπε σιγουρα να το παρει. Υπέροχη επίσης η ερμηνεια της Νατασας στην Τεχνόπολη 09/10/2009 :Ρ

τελος παντων, καλο Πασχα να εχουμε ολοι, καλη Ανάσταση ψυχικη, σωματική και τα πάντα. ¨Ολο το πακέτο.. Γιατί στο κάτω κάτω, να μην το ξεχνάμε, ο Χριστος πέθανε για μας (και ας τη γ***με ετσι τη ζωή μας)


αν σας φαινεται υπερβολικο, δεν ξερω, αλλά

ειναι η μόνη αλήθεια.

όσο πιο εγωιστές γινόμαστε τόσο πιο πολύ το ξεχνάμε...

αυτό πιστεύω

archive '10

All the used-to-be-promises withering in the valley of time
You smell the rust
Never daring to grasp a flower.
take me away

Plain is the pain of dreams
Past selves lingering
Someone behind crying,
The footsteps you left in the mud, leading you to the start.
take me away
To the shards of a broken mirror
A far away echo of unknown screams
And when the secret streams whisper in the night
I’ll pretend everything is alright,
Like no one’s there, nothing to scare me.

take me away
Remember the beginning?

At the bottom of the river lied revenge.
The shine that led the magic shell,
The shell holding your wish as it sank down.

You wished your new self to drown with it.
TO TAKE YOU AWAY
Along with the word stay
Along with the toy ball that no one was after.
And while the soulless rock was sinking,
You thought and thought and couldn’t stop thinking
If only it would stay because you didn’t…

Take me away
Because I’d trade the world for loneliness
Just now.

-από το περυσινό αρχείο, με ανάμεικτα συναισθήματα, χαίρομαι που είμαι συνεπής τουλάχιστον στα συναισθήματά μου!.

Τί κάνετε εσείς; Αναγνώστες ή περαστικοί. Κάνετε υπομονή όπως εγώ;

Πώς σας αρέσει η άνοιξη? Ωραιότατη είναι, σούπερ!.

μαζί και ένα τραγουδάκι με ΠΟΛΥ ΝΟΗΜΑ
τα'χουνε λύσει τα προβλήματά τους αυτοί οι άνθρωποι....
:/




K I S S E S TO ALL!!!!!!!!

σβήσε λέμε!

Βαρέθηκα πια...
να με απογοητεύω...
Όλο τα ίδια πράγματα να βλέπω μπροστά μου. Όλοι οι καθρέπτες να μοιάζουν ίδιοι.
Και ας έχω αλλάξει, αυτοί δεν το προσέχουν
Και ας μην τους νοιάζει, νοιάζει εμένα

Αρκετά! Μακάρι να υπήρχε μια μαγική γομολάστιχα που να μπορούσε να σβήσει ότι δεν μου αρέσει από τα περασμένα, θα ήταν τόσο εύκολο να τα σβήσω και να προχωρήσω επιτέλους. Σέβομαι την τερατώδη μνήμη μου και με εξυπηρετεί πολλάκις, είναι αλήθεια, αλλά μερικές φορές είναι πράγματι σκληρός ο τρόπος που μου φαίρεται. Με αιφνιδιάζει στον ύπνο μου + στον ξύπνιο μου και δεν ξέρω πλέον τί να πιστέψω. Εκτός από το προφανές

...δεν έχω προχωρήσει
...έχω παραμείνει παιδί, τόσο ανέμελο και αφελές
...κάνω τα ίδια λάθη απλώς τα ντύνω διαφορετικά για να συμβαδίζουν

Αχ αυτή η γομολάστιχα!!.Πού είναι να σβήσει αυτή την ηττοπάθεια και την ανυπομονησία!Να με κοιτάξω απ'έξω και να πω μια φορά: Να, ένας άνθρωπος με ψυχή με στόχο με πείσμα με γούστο με όραμα!

Όχι, εντάξει,..γούστο έχω ακόμα!
Δόξα τω Θεώ.
Η ελπίδα κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

we - inclusive

θελω μια καινούρια ζωή
θέλω να συνεχίσω να ζω από εκεί που είχα σταματήσει
γεννήθηκα αμαρτωλή και έτσι ακριβώς θα πεθάνω
αλλά σωσμένη πια.
είναι το πιο δύσκολο πράγμα να παραδεχτείς τα λάθη σου και να ταπεινωθείς
μπροστά σε αυτό που είναι τέλειο και θέλει το καλό σου περισσότερο από
ότι το θέλεις εσύ
Θέλει μαγκιά να το αφήσεις να σου λύσει τα χέρια και σε απελευθερώσει.

Τόσος λίγος χρόνος και τόσες πολλές αλλαγές,
δεν πρόλαβα
ακόμα και για τη ζωηρότερη φαντασία ήταν πολλές
Όχι, δεν θα κάνω απολογισμό ούτε θα απολογηθώ σε κανέναν.
οι φίλοι μου? θα καταλάβουν
τι να τους εξηγώ άλλωστε?μόνο οτι τους αγαπώ σαν οικογένεια πρέπει να ξέρουν
όλα τα υπόλοιπα θέλω να τα ανακαλύψω μοναχή
Γιατί νιώθω χαμένη τελευταία
-χαμένη-
-τελευταία-
Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός, λένε
Και σωστά λένε!

Ο χρόνος όμως είναι ανταγωνιστής. δε σταματά ο καριόλης.
ο χρόνος που είχαμε όλοι εμείς μαζί και ο χρόνος που θα έρθει και θα μας θέλει χώρια-
Ας είναι.
Τα συναισθήματα δεν κατοικούν στις 3 διαστάσεις.

Παρόλα αυτά
αναγκάζομαι να τρέξω.
Ώστε να μην φοβηθώ αυτά που νιώθω και αυτά που νιώθεις
ώστε να προλάβω
Θα πρέπει να ξέρω τι συμβαίνει μέσα μου.
Θα πρέπει να πάψεις να με επηρεάζεις τόσο πολύ.

Νοthing personal.........
Δεν θέλω να με τρελα(ι)νεις έτσι αγάπη μου.......
Είναι απαραίτητο να διατηρήσω λίιιιιγη υπομονή και για μένα
, να μην την εξαντλώ με τους άλλους συνέχεια.......
Λίγη υπομονή
Ωραίο ακούγεται

σκέφτομαι και γράφω

λοιπόν είναι ένα τραγούδι της Avril (περιττά τα επίθετα, μία είναι η Avril και ανεπανάληπτη)
το οποίο λέει τα εξής
how does it feel?how does it feel?
you're different from me! different!

και μια φορά κι έναν καιρό το έβρισκα κακιασμένο, όχι όλο το τραγούδι, το συγκεκριμένο κομμάτι μονάχα
γιατί νόμιζα ότι αφού ο άλλος είναι διαφορετικός ήταν σαν να του έλεγε η Avril να φύγει, ότι δεν μπορείς να είσαι όπως εγώ, οπότε στρίβε φίλε και πολύ μας έπρηξες!!!

βέβαια, τελευταία συνειδητοποιώ ότι έχανα το νόημα.
δεν μπορώ να μπω στο μυαλό της, αλλά καταλαβαίνω ότι το νόημα είναι πιο κοντά στο ότι, ναι φίλε είσαι διαφορετικός και εγώ είμαι διαφορετική και γι'αυτό πρέπει να συνεργαστούμε και να ζήσουμε παρέα.
γιατί μαζί σου δεν φοβάμαι να κλάψω, δεν φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου, δεν φοβάμαι κανέναν και τίποτα.
και σε δέχομαι όπως είσαι.
έλα να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι και να βοηθήσουμε και τον κόσμο να γίνει ένα ομορφότερο μέρος




όλοι χρειάζονται βοήθεια καμιά φορά από τους άλλους.
το καλύτερο είναι όταν την παίρνεις από εκεί που δεν το περιμένεις, όταν την αρνείσαι πεισματικά, και σου είναι δύσκολο να καταλάβεις τον λόγο που σου δώθηκε.
κάποιος ξεχωριστός και διαφορετικός από σένα νοιάζεται και τουλάχιστον τότε θα πρέπει να του δώσεις σημασία.

Κάποιος φροντίζει για σένα πρίν από σένα
πάντα
προσωπικά νιώθω πολύ χαρούμενη γι'αυτό, και Τον ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου
κάθε μέρα νιώθω ευγνώμων και για τα μικρά πράγματα
ο φροντιστής μου έμαθε από μικρή να μην είμαι αχάριστη.
κακό πράγμα η αχαριστία

αυτά για την ώρα........
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2010

xxx

the rain that we are in

Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο.

Έχει συμβεί και στο παρελθόν, και είναι κάτι που κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να το συγχωρήσουν σε μένα.

Να που ξανασυνέβη. Και γιατί να έχω τύψεις; Να ξέρεις ότι Δεν έχω. Και γιατί να κατηγορήσω εμένα; Να ξέρεις ότι Δεν με κατηγορώ.

Οι μέρες κομπλεξισμού είναι πίσω πλέον, τις άφησα. Τις παράτησα με ένα κομμάτι του εαυτού μου, το κομμάτι που βρίσκεται εξοστρακισμένο στο παρελθόν, στη σκονισμένη σοφίτα ενός ψηλού, απόκρυφου πύργου, σε ένα παλιό κάστρο που το περιτρυγιρίζει η θάλασσα και το χτυπούν συνέχεια τα κύμματα και το φθείρουν. Νιώθω ελεύθερη χωρίς το κομμάτι αυτό Να ξέρεις. Και θα είμαι ασφαλής όσο αντέχει αυτό το κάστρο, όσο αυτός ο πύργος είναι προστατευμένος από την οργή της φύσης.

Αν με ενδιέφερε θα έλεγα ότι φταις, ότι έκανες τα πάντα να καταστρέψεις την αγάπη μου. Ήταν αγνό το ενδιαφέρον και η αγάπη μου για σένα. Όσο αγνή ήταν η αδιαφορία και η αποστροφή σου.

Θα λυπόμουν, θα προσπαθούσα να διορθώσω λάθη που δεν είχα κάνει ποτέ Αν με ενδιέφερε.

Δεν θα κάνω τίποτα, απολύτως τίποτα. Δεν θα προσπαθήσω άλλο για σένα.

Εύχομαι να το απόλαυσες μόνο. Όσο εγώ απολαμβάνω τώρα την ομορφιά του υπόλοιπου κόσμου από τα τείχη του κάστρου. Κοιτάζω από τις πολεμίστρες και βλέπω το τέρμα του ορίζοντα, ξεχωρίζω τα χρώματα της μέρας σε ανατολή σε δύση. Είναι όλα τώρα ξεκάθαρα, φωτεινά. Κάθε βαθιά ανάσα μου θυμίζει να χαίρομαι, να αφήνομαι...Η κάθε τζούρα φρέσκου αέρα μου θυμίζει ότι στην πραγματικότητα οι στόχοι μου βρίσκονται πέρα από τον ορίζοντα που βλέπω.

Το έρημο κάστρο θα μείνει πίσω, τα καράβια έρχονται κοντά, το βρήκαν!Η σιγουριά ότι θα το έβρισκαν, η σιγουριά ότι τα καλύτερα έρχονται...Αλλά και καμιά φορά φεύγουν...