Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

the rain that we are in


Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο.


Έχει συμβεί και στο παρελθόν, και είναι κάτι που κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να το συγχωρήσουν σε μένα.


Να που ξανασυνέβη. Και γιατί να έχω τύψεις; Να ξέρεις ότι Δεν έχω. Και γιατί να κατηγορήσω εμένα; Να ξέρεις ότι Δεν με κατηγορώ.


Οι μέρες κομπλεξισμού είναι πίσω πλέον, τις άφησα. Τις παράτησα με ένα κομμάτι του εαυτού μου, το κομμάτι που βρίσκεται εξοστρακισμένο στο παρελθόν, στη σκονισμένη σοφίτα ενός ψηλού, απόκρυφου πύργου, σε ένα παλιό κάστρο που το περιτρυγιρίζει η θάλασσα και το χτυπούν συνέχεια τα κύμματα και το φθείρουν. Νιώθω ελεύθερη χωρίς το κομμάτι αυτό Να ξέρεις. Και θα είμαι ασφαλής όσο αντέχει αυτό το κάστρο, όσο αυτός ο πύργος είναι προστατευμένος από την οργή της φύσης.





Αν με ενδιέφερε θα έλεγα ότι φταις, ότι έκανες τα πάντα να καταστρέψεις την αγάπη μου. Ήταν αγνό το ενδιαφέρον και η αγάπη μου για σένα. Όσο αγνή ήταν η αδιαφορία και η αποστροφή σου.


Θα λυπόμουν, θα προσπαθούσα να διορθώσω λάθη που δεν είχα κάνει ποτέ Αν με ενδιέφερε.


Δεν θα κάνω τίποτα, απολύτως τίποτα. Δεν θα προσπαθήσω άλλο για σένα.



Εύχομαι να το απόλαυσες μόνο. Όσο εγώ απολαμβάνω τώρα την ομορφιά του υπόλοιπου κόσμου από τα τείχη του κάστρου. Κοιτάζω από τις πολεμίστρες και βλέπω το τέρμα του ορίζοντα, ξεχωρίζω τα χρώματα της μέρας σε ανατολή σε δύση. Είναι όλα τώρα ξεκάθαρα, φωτεινά. Κάθε βαθιά ανάσα μου θυμίζει να χαίρομαι, να αφήνομαι...Η κάθε τζούρα φρέσκου αέρα μου θυμίζει ότι στην πραγματικότητα οι στόχοι μου βρίσκονται πέρα από τον ορίζοντα που βλέπω.


Το έρημο κάστρο θα μείνει πίσω, τα καράβια έρχονται κοντά, το βρήκαν!Η σιγουριά ότι θα το έβρισκαν, η σιγουριά ότι τα καλύτερα έρχονται...Αλλά και καμιά φορά φεύγουν...



Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

random

Αααχ!

Σήμερα αναρωτιόμουν...Και σκεφτόμουν...
Και άλλα πολλά έκανα σήμερα, αλλά κυρίως αναρωτιόμουν και σκεφτόμουν...


άραγε ποιά είναι η γιατρειά για όλα;;;






Ναι...Το είχα ξεχάσει αυτό. Ισχύει και τον χειμώνα; Νόμιζα ότι ήταν μία ακόμη χαζοσυνταγή για καλοκαιρινούς έρωτες...


Μπα, θα δοκιμάσω κάτι άλλο. Εμπρός αλλαγή στη ζωή μου!!!






......
Εντάξει. Τα παρατάω.

Το σχέδιο διαμορφώθηκε:
Ε, και λοιπόν, δεν θα είμαι και η πρώτη ιδρωμένη που θα πίνει ένα ποτήρι αλατόνερο κλαίγοντας δίπλα στη θάλασσα του Θερμαϊκού χειμωνιάτικα!!!


Τελικά, η αλήθεια είναι 1, αλλά έχει πολλές όψεις. Πολύ δύσκολα θα την γνωρίσεις ολοκληρωμένη...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ btw