Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

It's Christmas Time !!!!!!!!!!

2 αγαπημένα χριστουγεννιάτικα τραγούδια για να σας φτιάξει η διάθεση

:)


http://


Υπάρχει και αυτή η εκδοχή


http://


Χαρούμενα χριστούγεννα

Για όλα τα γούστα!!!

:D

Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2009

Το δωμάτιο

Δωμάτιο, κρεββάτι, σκέπασμα(χοντρό), ρομαντικό λαμπατέρ στο κομοδίνο(αναμμένο). Αυτός και Αυτή αγκαλιασμένοι κάτω από τα σκεπάσματα.


Αυτός: Καληνύχτα.
Αυτή: Καληνύχτα, μωρό μου.

(αυτή είναι από την πλευρά του κομοδίνου, σβήνει το λαμπατέρ)
(μισό λεπτό αργότερα)
(αυτή ανοίγει το λαμπατέρ)

Αυτή: Τί θα γίνει τώρα;
Αυτός: Τί;
Αυτή: Θα κοιμηθείς σήμερα;
Αυτός: Δεν θέλω να κοιμηθώ.

(σιωπή)
(λίγες στιγμές μετά)

Αυτός: Γιατί δεν κλείνεις το φως;
Αυτή: Δεν θέλω να κοιμηθώ.
Αυτός: Γιατί;
Αυτή: Νιώθω τα μάτια σου πάνω μου.
Αυτός: (αμήχανα)Μπα;Σε ενοχλεί που σε κοιτάζω;
Αυτή: Ναι.
Αυτός: Γιατί;
Αυτή: Γιατί σε λίγο καιρό θα φύγω από τη ζωή σου για πάντα και το ξέρεις. Και τότε δεν θα μπορείς να με βλέπεις, και δεν θα μπορώ να σε βλέπω ούτε να σε αγγίζω ούτε να με αγγίζεις ούτε καν με τη ματία σου. Όμως είναι επιλογή μου και λυκειακό όνειρο.Καλό θα ήταν να συνηθίζω από τώρα. (εσωτερικός διάλογος)
Αυτή: Γιατί έτσι. (εξωτερικός διάλογος)
Αυτός: Εγώ όμως θέλω να σε κοιτάζω.
Αυτή: Ε,θέλε.
Αυτός: Δεν θα κάνω ό,τι μου λες.
Αυτή: Καλά.
Αυτός: Θα θέλω ό,τι θέλω.
Αυτή: Γι'αυτό σ'αγαπάω.

(αυτός της χαϊδεύει το πρόσωπο, τα μαλλιά και την φιλά τρυφερά πίσω από το αυτί)
(σιωπή)

Αυτός: Καληνύχτα, μωρό μου.
Αυτή: Καληνύχτα.

(Αυτή σβήνει το λαμπατέρ)


Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2009

the rain that we are in


Δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάσω σε αυτό το σημείο.


Έχει συμβεί και στο παρελθόν, και είναι κάτι που κάποιοι δεν έχουν καταφέρει να το συγχωρήσουν σε μένα.


Να που ξανασυνέβη. Και γιατί να έχω τύψεις; Να ξέρεις ότι Δεν έχω. Και γιατί να κατηγορήσω εμένα; Να ξέρεις ότι Δεν με κατηγορώ.


Οι μέρες κομπλεξισμού είναι πίσω πλέον, τις άφησα. Τις παράτησα με ένα κομμάτι του εαυτού μου, το κομμάτι που βρίσκεται εξοστρακισμένο στο παρελθόν, στη σκονισμένη σοφίτα ενός ψηλού, απόκρυφου πύργου, σε ένα παλιό κάστρο που το περιτρυγιρίζει η θάλασσα και το χτυπούν συνέχεια τα κύμματα και το φθείρουν. Νιώθω ελεύθερη χωρίς το κομμάτι αυτό Να ξέρεις. Και θα είμαι ασφαλής όσο αντέχει αυτό το κάστρο, όσο αυτός ο πύργος είναι προστατευμένος από την οργή της φύσης.





Αν με ενδιέφερε θα έλεγα ότι φταις, ότι έκανες τα πάντα να καταστρέψεις την αγάπη μου. Ήταν αγνό το ενδιαφέρον και η αγάπη μου για σένα. Όσο αγνή ήταν η αδιαφορία και η αποστροφή σου.


Θα λυπόμουν, θα προσπαθούσα να διορθώσω λάθη που δεν είχα κάνει ποτέ Αν με ενδιέφερε.


Δεν θα κάνω τίποτα, απολύτως τίποτα. Δεν θα προσπαθήσω άλλο για σένα.



Εύχομαι να το απόλαυσες μόνο. Όσο εγώ απολαμβάνω τώρα την ομορφιά του υπόλοιπου κόσμου από τα τείχη του κάστρου. Κοιτάζω από τις πολεμίστρες και βλέπω το τέρμα του ορίζοντα, ξεχωρίζω τα χρώματα της μέρας σε ανατολή σε δύση. Είναι όλα τώρα ξεκάθαρα, φωτεινά. Κάθε βαθιά ανάσα μου θυμίζει να χαίρομαι, να αφήνομαι...Η κάθε τζούρα φρέσκου αέρα μου θυμίζει ότι στην πραγματικότητα οι στόχοι μου βρίσκονται πέρα από τον ορίζοντα που βλέπω.


Το έρημο κάστρο θα μείνει πίσω, τα καράβια έρχονται κοντά, το βρήκαν!Η σιγουριά ότι θα το έβρισκαν, η σιγουριά ότι τα καλύτερα έρχονται...Αλλά και καμιά φορά φεύγουν...



Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

random

Αααχ!

Σήμερα αναρωτιόμουν...Και σκεφτόμουν...
Και άλλα πολλά έκανα σήμερα, αλλά κυρίως αναρωτιόμουν και σκεφτόμουν...


άραγε ποιά είναι η γιατρειά για όλα;;;






Ναι...Το είχα ξεχάσει αυτό. Ισχύει και τον χειμώνα; Νόμιζα ότι ήταν μία ακόμη χαζοσυνταγή για καλοκαιρινούς έρωτες...


Μπα, θα δοκιμάσω κάτι άλλο. Εμπρός αλλαγή στη ζωή μου!!!






......
Εντάξει. Τα παρατάω.

Το σχέδιο διαμορφώθηκε:
Ε, και λοιπόν, δεν θα είμαι και η πρώτη ιδρωμένη που θα πίνει ένα ποτήρι αλατόνερο κλαίγοντας δίπλα στη θάλασσα του Θερμαϊκού χειμωνιάτικα!!!


Τελικά, η αλήθεια είναι 1, αλλά έχει πολλές όψεις. Πολύ δύσκολα θα την γνωρίσεις ολοκληρωμένη...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ btw

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

the borderline

Γρατζουνάω την κιθάρα τώρα.Λυπητεροί ήχοι στο δωμάτιο.Οτιδήποτε για να μην σκεφτώ εσένα.

Μα τι λέω; Αφού η κιθάρα είναι δική σου.Γράφει στη θήκη της 'Η Γενιά του Χάους'.Τα γράμματα είναι δικά σου.

Συνεχίζω το γρατζούνισμα
...Sometimes I wake up crying at night...
Εύχομαι να ήσουν εδώ να με ακούσεις.Θα ένιωθες κάτι αν με έβλεπες τόσο λυπημένη.Ίσως να άλλαζες γνώμη.
Δεν πρόλαβα ποτέ να σου πω τι νιώθω πριν φύγω.
Σου έλεγα συνέχεια, 'Ανοίξου, ανοίξου, πες μου τα όλα' μόνο και μόνο για να αποφύγω να ανοιχτώ η ίδια, να μην είμαι εγώ η ευάλωτη.

Στοιχηματίζω δεν έχεις καταλάβει τι έγινε στη σχέση μας.
Λοιπόν, όσο ανοιγόσουν σε γνώριζα καλύτερα.Αυτό σου το είχα πει, ότι σε θεωρούσα τέλειο, και ειναι ανεξαρτητο από το πόσο ερωτευμένη ήμουν μαζί σου. Ήμουν, είμαι, ποιά η διαφορά;

Έφυγα γιατί δεν σου αξίζω.Δεν φτάνω ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι.
...and sometimes I scream out your name...
Και κάνεις ακόμα τον κόπο να απαντάς στα μηνύματά μου

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

.................................

Γύρνα, μην με κοιτάς.
Μην βλέπεις τις χαρακιές από τα χαστούκια σου στο πρόσωπό μου.
Ξέρω ότι η δειλία δεν προδίδει μονάχα εμένα.
Μπορείς να λες όσα ψέματα θες στους άλλους, αλλά όχι σε μένα.
Μπορείς να μην με κοιτάς,να γυρνάς την πλάτη, να γελάς
γνωρίζοντας πόσο αυτό με πονάει.
Μπορείς;

Οι στιγμές απομακρύνονται, τις κλέβει ο χρόνος.
Πετάω χάμω το ρολόι, μα δεν φταίει αυτό.
Οι εικόνες, τα λόγια, τα χέρια που δεν είναι ενωμένα πια.
Είναι όλα μακριά.
Μακάρι να ήταν μόνο ο χρόνος ο κακός.
Αλλά ότι συμβαίνει, συμβαίνει- ανεξάρτητα από αυτό.
Πως μπορεί;

Και ποιός μπορεί να μου πει πως να αντέξω;
Γιατί πρέπει να αντέξω, σας παρακαλώ!

Όλα αυτά που κάνεις, και όλα αυτά που κάνω εγώ.
Στο τέλος, ανεξήγητο, δεν γίνεται τίποτα.
Κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Ο χρόνος πηγαίνει βόλτα με τις στιγμές του κάπου μακριά,
απομακρύνεται.
Το ρολόι θρυμματίζεται.

Και εγώ εδώ
εξακολουθώ να έχω την ανάγκη σου
εξακολουθώ να σε νιώθω.

Για πόσο;

2004

(μηδενική εξέλιξη από τότε)

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Τί αγένεια!

Δεν σας καλωσόρισα στο Βlog!. Καλως ήρθατε, περάστε, τί κάνετε; Η οικογένεια καλά;
xxx

Ποτέ μη λες ποτέ

Επειδή ποτέ (ουπς) δεν ξέρεις τι θα σου τύχει.
Είναι κάποιες εμπειρίες που θα σε χαράξουν ανεξίτηλα. Κάποιες στιγμές που δεν θα τις ξεχάσεις.

  • -η πρώτη μέρα στο σχολείο και το παράπονο που σε έπνιγε
  • -τα λόγια παρηγοριάς από τους συμμαθητές σου την πρώτη μέρα που πήγες στο σχολείο, something like 'Μη στεναχωριέσαι Γιωργάκη, και μεις δεν θέλαμε να ρθούμε, αλλά ήρθαμε'
  • -η ανακούφιση από αυτά τα λόγια
  • -η πρώτη φορά που άκουσες από ενήλικα πως 'όλες οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων βασίζονται πάνω σε οικονομικά συμφέροντα' (απαξιώ)
  • -η μέρα που γνωρίστηκες με τον/την κολλητό/ή σου
  • -η πρώτη φορά που σου ήρθε η περίοδος(για κορίτσια).Για αγόρια,μμμ,μάλλον η μέρα που φύτρωσε το μουστάκι?Ό,τι να'ναι.
  • -η μία και μοναδική φορά που σε έπιασε τόσο νευρικό γέλιο με τους φίλους σου μέσα σε λεωφορείο που κόντεψες να πεθάνεις (υστερικό γέλιο 20'με το ρολόι) ενώ ο οδηγός σας έβριζε και σταμάτησε το λεωφορείο για να τηλεφωνήσει στο αφεντικό του και να ζητήσει παραίτηση επειδή προσβλήθηκε από τα γέλια σας (εντάξει, αυτό έτυχε μόνο σε μένα)
  • -η πρώτη φορά που συγκινήθηκες σε βιβλίο/ταινία κτλ.
  • -η πρώτη απόπειρα να παίξεις τένις (σπασμένη ρακέτα, το μπαλάκι αγνοείται)
  • -η πρώτη γλίστρα στο μπόουλινγκ.Αντε, και το πρώτο στράικ.
  • -το πρώτο ραβασάκι/ η πρώτη φορά που ράγισε η καρδιά σου
  • -το δεύτερο ραβασάκι/ η δεύτερη φορά που ράγισε η καρδιά σου (and so on,you get the picture)
  • -το πρώτο slow motion όταν περνούσε δίπλα σου στον διάδρομο
  • -η πρώτη επανάσταση στους γονείς σου. Λες και χρειάζεσαι την άδειά τους για να πας διακοπές με το amore. Πού ζούμε δηλαδή!

Kαι τόσα πολλά ακόμη. Που μας μαθαίνουν τί, σε τελική ανάλυση; Το γνωστό 'μυαλό δεν θα βάλει αυτό το κεφάλι' πιθανότατα. Και το πόσο ρευστά είναι όλα. Πως αλλάζουν οι συνθήκες, το περιβάλλον, εσύ.
Και ότι πρέπει να είσαι έτοιμος να τολμήσεις αν θέλεις να καταλήξει κάπου όλο αυτό το κλοτσοσκούφι.

:) good day to all

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

' Veni vidi vici '

Γιατί κοιτάζει το πάτωμα; Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον εκεί κάτω;

Βρομάω; Γιατί δεν με πλησιάζει; Γαμώτο, το πρωί λούστηκα!

Ας ήξερα τουλάχιστον ότι με μισεί, θα ήταν τόσο πιο εύκολο…