Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2009

the borderline

Γρατζουνάω την κιθάρα τώρα.Λυπητεροί ήχοι στο δωμάτιο.Οτιδήποτε για να μην σκεφτώ εσένα.

Μα τι λέω; Αφού η κιθάρα είναι δική σου.Γράφει στη θήκη της 'Η Γενιά του Χάους'.Τα γράμματα είναι δικά σου.

Συνεχίζω το γρατζούνισμα
...Sometimes I wake up crying at night...
Εύχομαι να ήσουν εδώ να με ακούσεις.Θα ένιωθες κάτι αν με έβλεπες τόσο λυπημένη.Ίσως να άλλαζες γνώμη.
Δεν πρόλαβα ποτέ να σου πω τι νιώθω πριν φύγω.
Σου έλεγα συνέχεια, 'Ανοίξου, ανοίξου, πες μου τα όλα' μόνο και μόνο για να αποφύγω να ανοιχτώ η ίδια, να μην είμαι εγώ η ευάλωτη.

Στοιχηματίζω δεν έχεις καταλάβει τι έγινε στη σχέση μας.
Λοιπόν, όσο ανοιγόσουν σε γνώριζα καλύτερα.Αυτό σου το είχα πει, ότι σε θεωρούσα τέλειο, και ειναι ανεξαρτητο από το πόσο ερωτευμένη ήμουν μαζί σου. Ήμουν, είμαι, ποιά η διαφορά;

Έφυγα γιατί δεν σου αξίζω.Δεν φτάνω ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι.
...and sometimes I scream out your name...
Και κάνεις ακόμα τον κόπο να απαντάς στα μηνύματά μου

2 σχόλια:

  1. Τί θα πει "αξίξω" και ποιός το ορίζει;
    Όλοι και όλα αξίζουν-προσωπική μου γνώμη.
    Θέλω όμως πραγματικά να μου ορίσεις τί θα πει "αξίζω" και τί "δεν αξίζω";

    Καλώς σε βρίσκω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Γειά, πρωτόπλαστη, και ευχαριστώ για το πρώτο σχόλιο :)

    Σχετικά με την ερώτησή σου, ναι, όλοι αξίζουν, ο καθένας είναι ξεχωριστός. Διαφορετικά θα ζούσαμε σε έναν πολύ μονότονο κόσμο.
    Αλλά και το 'αξίζω' τελικά είναι υποκειμενικό. Στην ανάρτηση εδώ έχει να κάνει, θεωρώ, με παράγοντες όπως πόσο έχεις εξιδανικεύσει ένα άτομο (οπότε ό,τι και να κάνεις δεν τον φτάνεις), ή με το πόσο κομπλεξικός/ή είσαι, ή τέλος, με το αν έχεις φερθεί σωστά απέναντί του/της μέσα στη σχέση. Αν τον έχεις αδικήσει με άλλα λόγια.

    ps.πολύ ωραίο το Blog σου :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Αφήστε μήνυμα μετά από τον χαρακτηριστικό ήχο.
*ΜΠΙΙΠ*